Eeuwige Eerste

Van: Martijn Ripmeester <m.ripmeester2@imail.com>
Aan: U <m.ripmeester@imail.com>
Datum: Woensdag 26 februari, 22:46
Onderwerp: JE BENT EEN VERRADER! Je zult deze mail wel niet ope…

---

Michiel,

Je hebt het dan eindelijk voor elkaar.

Mijn laatste bastion, mijn Gallische dorpje dat dapper weerstand bleef bieden, geplunderd en met de grond gelijk gemaakt. In de hoop je buiten te houden heb ik de laatste jaren de nodige fortificaties opgebouwd. Of laten we zeggen; een brede slotgracht gegraven zonder ophaalbrug. Ik waande me veilig. Maar niets bleek minder waar: Michiel de Veroveraar heeft zich door mijn omwalling geglibberd en het hele dorp in de hens gezet!

Al sinds ik tweeëntwintig minuten na jou onze baarmoeder uitgegleden kwam loop ik achter jouw feiten aan. Slechts tweeëntwintig minuten minder zuurstof, minder daglicht, minder liefde… en toch heb ik altijd op willekeurig welk vlak voor je ondergedaan. Michiel groeit beter, Michiel rekent beter uit het hoofd, Michiel voetbalt beter, Michiel speelt beter gitaar, Michiel spreekt beter in het openbaar, Michiel kleedt zich beter, Michiel verdient beter, Michiel neukt beter (als ik Liesbeth moet geloven), Michiel voelt zich beter, Michiel ís beter.
Op welgeteld één vlak kon ik me met je meten, wellicht zelfs boven je uitstijgen. Natuurlijk moest je het van me afpakken: Michiel weet niet beter.

Ik heb mezelf uitgehold om me in jou te kunnen inleven. Door mijn harde werken ben ik langzaam maar zeker gaan begrijpen dat jij je alleen door mij klein te houden groot kon voelen. Met graagte heb je mij keer op keer geofferd; jij het doel en ik het geheiligde middel. Mijn harde werk was voor niets: het zal op de plank blijven liggen – en geofferd word ik nog steeds.

Als ik meneer Bernd Draaijer (jou ongetwijfeld welbekend!) goed begrijp heb jij je op jouw beurt in mij proberen te verplaatsen. Nou, chapeau! Dat werd tijd. Maar ik weiger te geloven dat jij écht weet hoe ik me heb gevoeld, toen in de zesde klas in de les van mevrouw Garmeij. Zoals ik weiger te geloven dat het je ook maar iets kan schelen.

Welnu, voor de zoveelste keer besluit ik dat je nooit meer van me zult horen. Helaas is de omgekeerde belofte lastiger gebleken. Maar een mens mag hopen.

Hopelijk tot nooit,

Martijn

***

Van: Bernd Draaijer <b.draaijer@uitgeverij-hilversums.nl>
Aan: U <m.ripmeester2@imail.com>
Datum: Woensdag 26 februari, 14:11
Onderwerp: RE: Manuscript “Eeuwige Eerste” – Martijn Ripmeester

---

Beste Martijn Ripmeester,

Bedankt voor het inzenden van uw manuscript “Eeuwige Eerste”. Helaas moet ik u mededelen dat we uw inzending niet kunnen accepteren. Dit niet omdat het werk slecht in elkaar steekt – bij lange na niet zou ik willen zeggen – maar omdat het toeval (?) wil dat we enkele weken geleden een zeer vergelijkbaar werk hebben ontvangen, en we met de auteur van dit werk reeds de nodige vervolgstappen hebben gezet.

In alle eerlijkheid dacht ik aanvankelijk aan een grap, toen ik in uw manuscript de parallellen met dit andere werk begon te herkennen; de vergelijkbare omgeving, achtergrond van de ouders, ontwikkeling van de beide jongens, en het onmiskenbaar identieke akelige incident in de zesde klas. Maar wie zou er gek genoeg zijn om enkel voor een grap zo’n lijvige roman te produceren? Wat hier dan wel was voorgevallen begon mij pas te dagen toen ik de namen van de beide auteurs met elkaar vergeleek: veel M. Ripmeesters zullen er in ons landje niet rondlopen.

Enfin, zoals ik al zei: u schrijft lang niet slecht. Helaas zult u het voor nu moeten doen met mijn complimenten, want ondanks de verschillen in stijl, perspectief, en enkele details, achten wij het onwenselijk twee romans te publiceren met een vrijwel identieke plot. Ik hoop dat u onze overwegingen in deze kunt volgen, en als u nog eens een werk produceert ontvangen wij het graag!

Met vriendelijke groeten,

Bernd Draaijer, redacteur
Uitgeverij Hilversums

PS: Naar mijn persoonlijke mening leest het door u gekozen perspectief van de oudere, sterkere broer een stuk spannender dan het meer voor de hand liggende perspectief van de jongere broer. U heeft er natuurlijk niets meer aan, maar ik wilde het toch genoemd hebben.

PPS: En mocht u het nodig hebben: sterkte!